Dag 3 - zondag 4 augustus: Van Addis Ababa naar Bahir Dar

Vandaag is volledig gewijd aan het traject per bus van Addis A naar Bahir Dar. Om de 570 km te overbruggen moeten we rekenen op minstens 10 uur. Onderweg zullen we het klooster Debra Libanos bezoeken en naar de ‘gorges’ van de Blauwe Nijl afdalen om de Nijl over te steken. Plan is om te vertrekken om 7.30u. Uiteindelijk vertrekken we om 9u. Wat tussen gisteren late namiddag en nu gebeurd is, vernemen we van Gerard (EIT) die ons in eigen persoon komt uitleggen dat er een serieuze kink in de kabel is gekomen bij de firma die in onderaanneming voor EIT rijdt. Resultaat van heel wat stresserend crisismanagement door Gerard is ‘een andere bus én een andere chauffeur én daarbovenop nog een echte gids die het hele traject bij ons zal blijven’.

Getachew (bet. ‘leider’) rijdt en Abebe (bet. ‘bloem’) zal onze gids zijn. Het contact met beide mannen is onmiddellijk zeer hartelijk. Gech & Aby zijn vanaf nu onze toeverlaat voor zowat alles. Gech is een zeer professioneel chauffeur die ons 570 km lang met een heel veilig gevoel door het land loodst, op geasfalteerde en niet-geasfalteerde wegen. Van die laatste zijn er gelukkig maar weinig op dit traject. Op veel plekken ligt de weg er perfect bij (gebouwd door de Chinezen en Japanners). Hier en daar verzakkingen en verschuivingen. Gech moet de wagen regelmatig dwars over de weg laveren rond enorme ‘kraters’. Hij anticipeert op alles en op iedereen die op onze weg komt. Aby is een bijzonder hartelijke, jonge man met de vriendelijkste ogen die ik ooit zag. En hij is al even professioneel als gids: hij spreekt zeer goed Engels, is erg communicatief, weet heel veel over de Ethiopische geschiedenis, cultuur (vooral muziek!), politiek, godsdienst … en hij is vooral heel fier op zijn land.

 

Deze lange rit zet ons opnieuw een rollercoaster van impressies. De hele weg lang komen we ogen tekort. Na het verlaten van AA maken we voor het eerst kennis met het ‘landelijke’ Ethiopië. Landschappen wisselen elkaar af: eerder bosrijke omgeving met vlakke stukken land waar we vee zien grazen, altijd vergezeld van enkele veehoeders (waaronder veel kinderen), velden met gewassen (die we niet altijd meteen herkennen maar dan weet Aby wel raad). Maar wat heel het traject vooral opvalt: werkelijk overal en voortdurend langs die wegen (vergelijkbaar met onze steenwegen die dorpen verbinden) zien we mensen. Veehoeders met kleine kuddes geiten of schapen of koeien, spelende kinderen aan de kant van de weg, groepen mensen die allerlei materiaal sjouwen (op hun hoofd, op de rug en hier en daar met een ezel). In de dorpen onderweg krijgen we een beeld van het dorpsleven buiten de stad. Qua infrastructuur is dat niet zoveel anders dan in Addis A. Veel huisjes gemaakt van platen maar meer dan in de stad huizen gemaakt van hout dat wordt dichtgemaakt met leem. Veel van die huizen zijn in opbouw. Ook in de dorpen een heel intense handelsactiviteit. Voor zowat elk huisje wordt iets te koop aangeboden.

Vanuit ons Europees perspectief is het eerste begrip dat bij ons opkomt om al deze beelden samen te vatten: ‘schrijnende armoede’ of ‘miserabele levensomstandigheden’. Maar ik word me gaandeweg meer bewust dat dit niet het enige referentiekader is om te begrijpen wat we zien. Er is ook de enorme creativiteit en de energie van de mensen om in deze omstandigheden het leven rond te krijgen (dag per dag).

We bezoeken onderweg het klooster van Debre Libanon. Aby heeft hier een opleiding gevolgd tot 'deacon'. Hij is geen priester maar wel gemachtigd om bij sommige religieuze diensten te assisteren.

 

Onderweg naar de gorges van de Nijl komen we nog een familietje bavianen tegen die gewillig poseren terwijl we met het raamje open op een halve meter afstand staan.

 

 

 

 

 

Onze lunch nemen we in een lokale eettent (eerst zorgvuldig gecheckt door Aby). Het is de eerste kennismaking met de injera. Heerlijk! Ook de kinderen kunnen het smaken en kondigen aan dat nog dikwijls te willen eten.

We komen relatief laat aan in Bahir Dar.